Sandip's Blog

"एक्लोपना" सार्वजनिक यातायात भित्र, बसिरहेका हामी मानिसहरू ढोका र झ्याल बन्द गरेर, बेहोसी मुद्रामा, नागबेली सडकको यात्रा गर्दैछौँ । जहाँएक अर्कासंग टाउका र शरीर ठोक्कदा पनि, हामी कुनै शब्द उच्चारणगर्दैनौं  । स्मार्टफोनमा घोत्लिएको हाम्रो शिर, माफीमाग्नका लागि उठाउदैनौँ । हाम्रा भावनात्मक आँखाहरु स्मार्टफोन मार्फत संसार संग अन्तरक्रिया गर्दैछन्। यद्यपि, हामी नजिक भएर पनि अलग छौँ । तर अझैँ, हामी एकअर्का बाट अलग त थियौँ नै, अब त आफै लाई त्याग्न पुग्यौँ । कठपुतली जस्तै -- हामी मुस्कुराउँछौं, पागल झैँ हाँस्छौँ, र गहिरो सास लिन्छौँ । हामी माया बाड्छौँ, निराशा पोख्छौँ , र अप्रत्याशित उत्तेजित हुन्छौँ । हामी यिनै दुर्भाग्यमा फसिरहे, त्यो दिन टाढा छैन, जुन दिन -- ईश्वरले हाम्रो पतनको समाचार, टुइट र स्टाटस मार्फत, हामी लाई सम्प्रेषण गर्नुहुनेछ ।

गरि श्रींगार, चुरा धागो, व्रत बस्दै छु, आउछौं तिमी, पानी खुवाउन, कुरि बस्दै छु । भए हुन्थ्यो, कोही भन्ने, ब्रत नबस काली, अदृश्य त्यो, मनको मान्छे, पर्खी बस्दै छु ।। अनुदा अाचार्य  २०७३ भदाै १९, तीज

Dear brother, are you listening? Its me shouting here. Here I stand. Ready and back packed. See, What I carried, a bottle full of salty tears. Let us now together, Head to China. A country of : - hope, - faith and - miracles. Then we will, Sell our heart, which has: - a punctured valve. We shall then: - smile, jump with a joy. - shout and laugh, - chatter and flatter, - Love and stab. Let us come back with a synthetic heart. Selling ours with a worthless purity one.

In a bright noon light; Young chap on my sight; Standing under a squared-door-frame; He calls by my name. Then after, I dream of - Quorum of a crush, Revised verse of lush, Nausea articulating in pain, Ideal but still a vain. Instantly, He bows down on my feet, Blessings is all he wants on his greet, Gospel truth of native fellow, Midday fantasy turning yellow.

My solo reaction, With solo opposition. A chatter-box babbling, With trial pleading. A robust hero - is a slave of antiquity. is a living history. is a true enemy. Solo leader patrolling on the street, Belonging to others is one's main spirit. Then comes the exceptional seldom, Caged warfare of self freedom.

 पैसा बिगार्यो कति को मती यसले लियो कति को ज्यान छुटायो कति को साथ यसले बनायो कति को उठिबास आखिरमा यो पैसा हो कि दाशा ? छाडे कतिले आमाको काख र ममता टुङ्ग्याए कतिले इमान्दारिताको बाटो मोले कतिले दुस्मनी र खतारा सिध्याए कतिले अस्तित्व र नाता आखिरमा यो पैसा हो कि बाध्यता ? यो कविता समिक्षा निरौलाले दुई वर्ष अगाडि लेखेकी हुन् । हार्डडिक्स भित्रै हराएको थियो, आज सफाई गर्दा भेटियो । उनको एउटा कथा पनि यहाँ पोष्ट भएको छ, पढ्नुहोला ।

लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा पागल कविता (Lunatic Poem) Published on 1953. जरुर साथी म पागल! यस्तै छ मेरो हाल! म शब्दलाई देख्दछु! दृश्यलाई सुन्दछु! बास्नालाई स्वाद लिन्छु! आकाशभन्दा पातला कुरालाई छुन्छु! ती कुरा, जसको अस्तित्व लोक मान्दैन जसको आकार संसार जान्दैन! म देख्दछु ढुङ्गालाई पूल! जब, जल–किनारका जल–चिप्ला ती कोमलाकार पाषाण, चाँदनीमा, स्वर्गको जादूगर्नी मतिर हाँस्दा, पत्रिएर, नर्मिएर, झल्किएर, बल्किएर उठ्दछन् मूक पागलझैं, पूल झैं एक किसिमका चकोर–पूल! म बोल्दछु तिनसँग, जस्तो बोल्दछन् ती मसँग एक भाषा, साथी! जो लेखिन्न, छापिन्न, बोलिन्न, बुझाइन्न, सुनाइन्न! जुनेली गङ्गा–किनार छाल आउँछ तिनको भाषा साथी! छालछाल! जरुर साथी म पागल! यस्तै छ मेरो हाल! तिमी चतुर छा बाचाल तिम्रो शुद्ध गणित–सूत्र हरहमेशा चलिरहेको छ एकै बाँकी रहन्छ! तिमी पाँच इन्द्रियले काम गर्छौ म छैटौँले! तिम्रो गिदी छ साथी! मेरो मुटु! तिमी गुलाफलाई गुलाफ सिवाय देख्न सक्तैनौ, म उसमा हेलेन र पद्यिनी पाउँछु, तिमी बलिया गद्य छौ! म तरल पद्य छु! तिमी जम्दछौ जब म पग्दन्छु, तिमी सङ्लन्छौ जब म धमिलो बन्छु, र ठीक त्यसैको उल...