Skip to main content

टार्गेट @ गर्लफ्रेण्ड (कथा)

- ओजोन निरौला
आजकल म आफै पनि प्रष्ट बन्न थालिसकेको छु । गोजीमा बजेको उसको मोबाइल बज्दा-बज्दै फोन कसले गरेको हो मेसो पाउन थालिसकेको छु । मोबाइल बजेकै बेला उसको अनुहारमा आउने विचित्रको तरङ् पनि मैले बुझेको छु । अनुमान लगाउँछु उतिबेला उसका दिमागमा प्रेमालापका अनेक भावना नाच्दा हुन् र त्यसैको प्रतिविम्ब स्वरुप अनुहारले त्यो आकृति मन्दा मुस्कानको साथमा पाउँदो हो । उसकी प्रेमीकासँग फोनमा गफिनको पूर्वतयारी पनि हुन सक्छ त्यो । अनि एक–आधा घण्टा उसले गरेको त्याग स्वरुप समयको अर्को लक्षण हुन सक्छ त्यो ।
“हेल्लो” उसले स्वरमा सकेसम्मको तरलता र ‘रोमान्टिक’ बन्ने चेष्टा गदै कुरा सुरु ग-यो ।
मैले ‘इयरफोन’को अर्को ठेडी घुसार्न भ्याइसकेको थिएँ ।
“गुड मर्निङ्” केटीले सुरिलो स्वरमा औपचारिक ढाँचामा बोली ।
“सेम टु यू” केटोले बोल्न केही झिजो मानेझैँ गरेर जवाफ दियो । मैले हाँसो थाम्न सकिँन । त्यसमा पनि दुई जोडी प्रेमालापमा लिप्त बन्न सुरुवात मात्र भएको छ । कवाफमा हड्डी किन बनिदिने मैले ? कानबाट ठेडी पनि कति छिटो झिकेँछु वा म उठ्दा त्यो आफै निस्क्यो पनि हेक्का भएनछ । अलि पर गएर खित्का छाडेर बेसोमति झै हाँसिदिएँ ।
केटो केटीलाई सम्झाउने प्रयत्नमा बोल्दै थियो ।
“हैन यहीको दाइ, हैन कोही छैन् ।”
मैले को हो ? सोधेको थिएँ । “उमेरको सदुपयोग” उसले अनौठो उत्तर अति सहज किसिमले फर्काएको थियो ।
“ए बधाई छ ।” उसले अर्थ बुझला वा ऊ मख्ख पर्ला यो उसमै निहित भयो ।

सम्झन्छु, यो उमेरमा रोमान्स नगरेर कहिले गरोस् ? सायद ऊ अहिले १० मा पढ्छ, हैन सेन्ट–अप फेल भएर पढ्नै छाडेको छ । म के गर्थे उसको बेलामा, हिम्मत जुटाएर केटीसँग एक निमेष आँखा जुधाएर सोधेको प्रश्नको उत्तर एकै श्वासमा फ्याँकेर रातोपिरो भएको अनुहारले राहतको श्वास फेर्थेँ । के केटीले खान्थे मलाई ? के नयाँ पुस्ता बाठो छ भन्नेको उदाहरण हो यो ? अनि के यसलाई बठ्याइँ भन्न मिल्छ ?
उसको गफ चल्दै थियो । मोबाइलमा चार्ज कम भएछ क्यार उसले चार्जर जोड्यो । मेरो पनि त्यही बेला मोबाइल बज्यो । मिसकल सम्झेँ । हैन रहेछ, दोस्रो पटक पनि बज्यो । पुरानो फोनको टिरिङ्...टिरिङ् ध्वनी राखेको थिएँ, चर्को कर्कस ध्वनी आउन थालिसकेको थियो । अनि मात्र उठाएँ ।
“किन ढिलो उठाइस्येको ?” कुनै बेला हातैमा फोन हुँदा एकै रिङ्मा फोन उठाउँदा उसले झपारेकी थिई मलाई । त्यही सम्झेँ ।
–“थाहा पाइनँ”
“के गर्दै होईसिन्छ ?”
– “लुगा सिलाउँदै । मसँग सियो नलगाऊ । हामी साथी हौँ, साथी भएर बोल, श्रीमतीजस्तो हैन् ।” मैले धेरै पटक उसलाई भनेको छु । फेरी पनि दोहोर्याएँ ।
“ल भयो माफ पाउँ, के गर्दै हुनुहुन्छ ?”
–“तिमीसँग बोल्दैछु ।”
“मलाई थाहा थियो तिमी यही भन्ने छौँ ।”
–“थाहा थियो भने किन सोधेको ?” भनेको भए के हुन्थ्यो मैले ? के म त्यति साह्रो छुच्चो छु ? अहँ मैले बन्नु हुने थिएन । म माथि धेरैले छुच्चोपन देखाएका छन् । त्यो भन्दा माथि ऊ त एउटी प्रेमीका बनेर आएकी छे । मलाई प्रेम गर्छु भन्छे । अनि यो सम्झईदिएकी छे, समय र शैली सिक्नुपर्छ तैँले नत्र आफैलाई बिर्सनेछस् ।
– “म साँच्चै बोरिङ् छु है ।” प्रेमीकासँग के कुरा गर्नुपर्छ भन्ने हेक्का पनि नगरी मैले सोधेँ ।
“जति नै स्वाङ् पारे पनि म हजुरलाई रोमान्टिक भन्दिन” उसले फेरि ‘हजुर’ लगाई । यो सम्झाएको भए कुरा मोडिने थियो । मैले केही भनिनँ । तर मैले यथार्थ बोलेको थिएँ ।
भित्र कोठाबाट केटोको गुनगुन मात्र सुनिन्थ्यो । यसरी घण्टौँ सम्म फोनमा झुन्डिन के शीर्षक मिल्छ ? मेरो भने गफ नै सकिएछ । सधैँ एउटै कुरा सोधेर पनि कतै प्रेम होला ? के प्रेमिकालाई सोध्ने मसँग केही प्रश्न छैन् ? कि मलाई प्रेम गर्न नआएको हो ? के अब म उसलाई आलु र गोलभेडाको भाऊ सोधूँ ? कि एक्कासी फोन अफ गरिदिऊँ ?
सम्झेँ, विश्वको आधा जनसङ्ख्याले आज सम्म फोनमा “हेल्लो” भन्न पाएको छैनन् । तर हाम्रो यहाँ यस्तो दुरुप्रयोग छ । के जोस चढेको हो मलाई । दोस्रो तरिका नै उचित लाग्यो । अब फोन गोजीमा थन्क्याएर आफ्नो घर लागेँ । केटो मन्द स्वरमा बोलिरहेको थियो ।
दिमाग पनि कति लवस्तरो, नचाहिने कुरा छिटो टिप्ने । केटोको मोबाइल बज्दा उसकी प्रेमिकाको नम्बर देखेको थिएँ याद भएछ । यसरी चाहिने कुरा टिपी दिए दैव जानुन् म कहाँ हुने थिएँ होला ।
मैले उसकी प्रेमिकालाई जिस्क्याएँ भने के होला ? जे पर्ला मैले मिसकल गरिदिएँ । फोन गरी भने बोल्छु । के मैले कन्जुस गरेको हुँ ? हैन सायद, सम्भवनालाई अघि सारेर कार्य छोट्याएको हुँला । अथवा सजिलो उपाय निकाले हुँला । जे होस्, केटीको मन थामिएन छ क्यार “कल ब्याक” गरीहाली ।
“किन मिसकल गर्नुभएको ?” सानो स्वरमा केटी बोली ।
–“मैले नै लगाएको हुँ । तिमीसँग बोल्न मन भएर गरेकोले । आइम् सरी फर दि इन्टरप्सन् ।” मैले आफ्नो मनसाय प्रकटपनि गरिहालेँ ।
–“तिम्रो नाम के होला ?” उसले आफूलाई चिनाई । चाहेको भए उसले झूट बोल्न सक्थी तर त्यसो गरिन ।
“योगेश त्यही छ हो ?” उसले बुझिसकेकी रहेछ मैले नम्बर कहाँ बाट पाएको ।
– “छैन्” मैले पनि यथार्थ बोलेँ ।
–“तिम्रो योगेशसँग कसरी भेट भयो ?” मैले किन चासो देखाएको होला ? सम्झँदै थिएँ ।
“सपनामा देखेको थिएँ ।” उसले उत्तर फर्काई । मैले जोक नगर्न अनुरोध गरेँ र जिद्दी गरेँ तर दोस्रो पटक पनि उसले उसै गरीटारी ।
ऊ भन्न चाहन्नथी । यत्तिकैमा “डेडी आउनु भो राखेँ है” भनेर उसले फोन काटी ।
मैले उसलाई तिम्रो स्वर राम्रो रहेछ भन्न पनि भ्याएको थिएँ । सम्झेँ मैले आफ्नीलाई त यस्तो कहिल्यौँ भनिन् । जे होस् आफ्नी त आफ्नै भई हाली जिस्क्याउने त अरुलाई पो त !

उसको स्वरमा झुकाव थियो । ऊ पुलकित भएकी होला । उसको स्वर नै उसको जादू होला क्यार । कतै म पनि यसको स्वरझँै ऊ तर्फ झुक्न पुग्ने त हैन ? सोचेर दिमागलाई दखल दिन के लागेको थिएँ । केटो मेरो घरमा आयो । उसलाई त अघि नै मेरो कुरा रिले पनि भइसकेको रहेछ । ऊ आत्तिएको देखिन्थ्यो । उसले नभएको परिचय बनाएको रहेछ र यसैका भरमा उसले गर्लफ्रेण्ड टिकाएको रहेछ । मैले पनि आश्वस्त पारिदिएँ “ल नभनिदिउँला ।”
–“अनि कसरी भेटेको रे ?”
“साईबरमा आएकी थिई । उसको दिदीको मेरो साथीसँग चक्कर रहेछ उसले मिलाई दिएको ।”
“त्यसपछि अनि भेटेको छस् ?”
–“साथीको स्कूटी मागेर गएको थिएँ ।” उसले फूर्तीका साथ बोल्यो ।
“थाहा पाई भने के होला ?”
–“जे होला देखा जाला ।” उसले यो बीचमा अपशब्द पनि मिलायो ।
“म उछिट्याईदिउँ ?” हाँस्दै सोधेँ ।
–“मान्ने छैन्” ऊ हास्यो । उसको स्वरमा विश्वास थियो ।
“ए बधाई छ ।” मैले भनेँ ।
केही दिनमा कसैले उसकी प्रेमीकालाई यथार्थ भनिदिएछ । उसको शंकाको दायरमा म पर्नु स्वभाविक थियो । के म अरुको गर्लफ्रेण्ड ताक्दै हिँड्ने देख्यो त्यसले ? झपारेर पठाएँ । पछि आफै बुझेछ, स्कूटी दिने साथीले उसको दिदीलाई र दिदीबाट बहिनी सम्म कुरा पुगेको रहेछ ।
कुरा सामान्य बितेछ । केटीले मलाई फोन गरेरे आधिकारिक पुष्टीको ‘अल्टिमेटम’ लिन्छे भनेर मैले सोचेको बेकार भयो । झूठलाई नै स्वीकार गरेर प्रेममा लिप्त हुनेसँग मेरो के थियो ? तर केटीले पत्याइनँ भनेर केटोभित्र अर्को खुसी पछिको अर्को विनासक भावना उत्पन्न भएकोले म आत्तिएको छु । त्यसो भएमा उसको गल्तीमा म पनि गाभिने निश्चित छ ।
मेरो भने केही दिन अघि प्रेमीकाले भेट्न आउनु भनि । मैले घरमा भेट्छु अन्यथा नभेट्ने स्पष्ट जवाफ दिएँ ।
-“डेडी ममी कडा होईसिन्छ । म हजुरलाई घरमा भेट्न सक्दिनँ । मलाई आजबाट फोन नगरिसिओस् ।”
"जस्तो तिम्रो ईच्छा । म स्वतन्त्र छु न मलाई प्राप्तिको खुसी थियो न त विछोडको पीडा नै हुनेछ ।"
म चाहन्थेँ उसले बुझोस मेरो प्रेम प्लाटुनिक हो । हामी बीचको अन्तिम संवादको यहि थियो ।

Comments

  1. ओजोन भाइ, कथा सरस र सरल छ। शैली पनि राम्रो लाग्यो मलाई। कथाका प्रसंगहरु जोड्दा अलि ध्यान दिनुपर्ने देखिन्छ। र कथाको अन्त्यलाई अझ रुचिपूर्ण बनाउन सकिने ठाऊँ पनि छँदैछ।

    ReplyDelete
  2. मार्गदर्शनका लागि धन्यवाद दाई । म हजुरको सुझावलाई अनुशरण गर्नेछु ।

    ReplyDelete
  3. यस्तै हुन् अहिलेको मान्छे र प्रेम । कथालाई झकास भने कसो होला ?

    ReplyDelete
  4. ahile ko samay ko bastbikta jhalkaune nikai utkrishta katha....ozon dai...

    ReplyDelete

Post a Comment

Comments

Popular posts from this blog

Crack Internet Download Manager (IDM) No virus

Crack Internet Download Manager (IDM) manually. IDM is the best Internet download manager available on internet but its not free and its cracked or patched versions contains viruses. This is safe file.


Step 1: Uninstall IDM if you have already installed and restart your PC.

Step 2 : Download and install the latest version of IDM from its official website.

Step 3: It shows an error message that you have registered IDM using fake serial key and IDM will exit if you already used IDM trial period.

Step 4: Exit IDM from system tray.

Step 5 : Download this virus free crack file.

Step 6: Copy/paste crack file to installation directory C:\Program Files\Internet Download Manager (overwrite original)
Step 7: Run IDM
goo.gl/qzKCVc

Listen Parijat's "Sirish Ko Phool" Audio शिरीषको फूल उपन्यास सुन्नुहोस्

उपन्यास : शिरीषको फूल
लिखिका : पारिजात (बिष्णुकुमारी वाइवा)
स्वोर : अच्युत घिमिरे
कार्यक्रम : उज्यालो एफ एम (श्रुति संवेग )
Shirish ko Phool is one of the best Nepali Novel of Parijat. Shirish is the beautiful flower, Shirish is also known as Mimosa. Parijat originally known as Bishnu Kumari Waiwa is great Nepali Novelist who has won prestigious Madan Puraskar for her great Nepali Novel Shirish ko Phool in 2022. Blue Mimosa is the translated version of the novel Shirish ko Phool which has also been adapted in the literature curriculum of some colleges in some English-speaking countries. This program was recorded from Ujayalo FM (Shruti sambeg ) with a very beautiful voice of Achyut Ghimire .I can't forget to that Achyut Ghimire's contribution for his talented voice.

छिः !! भन्नु कसलाई अब ?

युग,
युग र अन्तरयुग,
अन्तरयुगको सपना,
मैले देख्ने धोको, थाहा पाउँदा,
सम्झाउँने मेरो धोको,
तिमी सम्झ,
"म" झै नसुत ।
जस्काउँछु !
तिमी कहिल्यै नसुत,
उठ!! जाग!! र भन,
मैले देख्न जानेको छु,
विश्वास र आर्दशको,
दिवा सप्न ।
सदाको अर्थ,
भूतमा खोज्ने मेरो गल्ती,
तिमी त नगर ।
"भविष्य वित्यो",
यस्तो त नभन ।
गर्न निक्कै बाँकी छ,
सम्झाउँने मेरो धोको,
सकिन अझै,
आफै भन,
अब कति बाँकी छ र ?
फलतः,
पछि के भन्नु ?
कहिले, कहाँ के गर्नु ?
तिथि मैले पाएकै छैन् । मिठै त होला नी ?
पत्याउ मलाई,
बुझ मलाई,
मैले चाखेको छैन् ।
मैले बुझेको छैन् ।
गल्ती,
म त भन्छु ।
मैले गरेकौ छैन्,
यसकारण,
मात्रै गल्ती,
मैले गर्न जानेकै छैन् ।
"फूल" त मैले,
दिन जानेकै छैन् । "म" भित्र तिमी थियौँ,
ला! किन झस्केको ?
ईष्र्याको अनर्थ,
मैले लगाएकै हैन । सोध्ने साहस मेरो थिएन ।
"भन्ने किन" ?
कारणा थिएन ।
"र"मा पनि नबाढीँ,
मेरो थियो,
के यहीँ नै हो मेरो भूल ? हैकमबादी किन हुनु ?
नटेरेको केही छ कि ?
स्वार्थी भइँन्,
मेरो गल्ती,
स्वीकार्नमा गल्ती किन ? "वक" को कथा सम्झाउँदा,
गल्ती होला थाहा छैन् । मन भित्र थाहै होला,
भन्नु र यो पनि…