Skip to main content

सभ्यता, संस्मरण र म

आज पुनः उहि ठाउँमा उभिँदा यस्तो लाग्यो कि यहाँका हरेक वस्तु, हरेक कण-कणले मलाई चिन्दछन् । आज यहाँको हरेक चिज मेरो उपस्थितिले रमाएको छ । म हिड्दा जमिनबाट उहि पहेँलो धुलो उडेर मलाई स्पर्श गरेको छ । हावाका हरेक कण मलाई प्यारो लागेको छ । लाग्दैछ, नाकको अपरेशन बिर्सेर, माक्स हटाएर, यो धुलो हावामा एक मुस्ट सास फेरुँ । यस्तै रहर लागेको छ । धुलोको कुहिरो भित्र नाचेको यो ठाउँ संगको पुरानो मितेरी भएरै मैले यो धुल्लाम्मे वातावरण सहर्स स्वीकारेको छु । विगतका यावत स्मरण र भोगाईका तीता-मीठा अनुभव अकस्मत दिमागमा एकाएक ठोक्कीरहेका छन् । लाग्छ कि म उस्तै गरि उफ्रिउँ र उहि उल्लासले यो वातावरण र मेरो संस्मरणको रोचकता संग सम्मिलित हुन सकूँ । उमेर, ए अब त बुढो भइस भन्छ । मन केटाकेटी, दिमाग बच्चा बन्ने । यो धुलोले मलाई स्कूल प्रवेशको पहिलो ४ वर्ष सम्म पढ्न, बढ्न र रम्न सघाएको छ । आज १६ वर्ष बित्दा पनि बीचका हजारौँ भोलिलाई चुनौति दिँदै म छुट्टी हुँदाको उस्तै उल्लासले कराउँ "छुट्टी..!!" र पुनः भोक र थकाईलाई बिर्सेर घर जाने उज्जवल अनुहारको खुसी अनुभव गरुँ । भारी झोला त्यो थाकेको ज्यानले कसरी छुट्टीको उल्लासमा उचाले र चिच्याउने उस्तै जोश जागेको छ ।

यो ठाउँ हो जहाँ म कुद्दा लडेर धेरै पटक सर्ट पोतिएको छ । स्कूल जान्न भनेर रुँदा अनि कहिले कुटाई भेट्दा आँसु यसैमा मिलेको छ । कक्षामा कहिले काँही घुडाँ टेक्दा मेरा घुडाँमा यिनै धुलो र ढुङ्गाले घोचेको छ । लाग्छ पल-पलका ती संस्मण र धुलोका कण-कणले मलाई स्वगत गरिरहेका छन् । लाग्दैछ यो मलाइ सोध्दै छ, अाज मात्र याद अायो ? कता थिइस ? ठूलो भइछस, हामीलार्इ के सम्झन्थिस अब ।

विहान प्रर्थना सभामा कपाल नकाटे केटी बनाईदिन्छु भनेर डर देखाएको ठाउँ हो यो । पानी पर्दा कागजको नाउ बगाएको ठाउँ, खल्तीमा खाजा खन्याएर चौर भरि खाँदै हिडेको ठाउँ, एक रुपैयाको जोडि मेल किनेर नुन संग खाएको ठाउँ, उहि मेलको चोप चुहाएर सर्ट भरि टाटै-टाटा बनाएर घरमा गालि र सरसफाईमा ध्यान पुर्यारउन उर्दि पाउन सघाएको ठाउँ, अनि स्कूल प्रवेशको दोस्रो वर्ष नै लुगा मैलो भएको सजाय स्वरुप ईंटा माथि घुँडा टेकाईएको ठाँउ, मलाई एक किसिमले यो ठाउँले "म" बनाएको छ । अपराधको सुहाउँदो सजाय हुनुपर्छ भन्ने मलाई सानै देखि सिकाएको छ ।

यस्तै-यस्तै अनुभव र कहिल्यौँ नफिर्ने गरि छोडि आएको समयको ताजा सम्बन्ध सम्झँदै मैले आज पुनः यो ठाँउ टेकेकोछु । म अहिले मैले पहिलो दिन पढेको कक्षा कोठाको ठीक पूर्व पट्टी पश्चिम फर्केर उहि स्मरण सम्झँदै उहि धुलोमा उभिएको छु । लाग्छ म आफैलाई १६ वर्ष अघिको दृष्यमा हेरिरहेको छु । मेरो अगाडिको कोठामा खाजा खाने बेलामा पहेँलो बट्टा खोलोर रोटिको टुक्रा चुडेर मुखमा हालिरहेको म अाफै लाई देखिरहेको छु । लाग्छ म उहि सानो केटो भोलि पल्ट आएको छु । तर आज दृष्य बदलिएको छ । तर म यहाँ यहि पुरानो दृष्य देखिरहेछु । यहाँ जे थियो त्यो हेरिरहेछु । यहाँ भएका त सवै वर्तमान छन् । भूत र समयचक्रमा रुपान्तरणित भएर नै आज यो बनेको छ । तर म भित्र कैद त्यो चित्र म भित्र नै सिमित छ । त्यो हेर्न मैले पनि भूत र समयलाई चुनौति दिनुपर्छ । अनि म विवश छु, म सक्दिन । समयले हरेक कुरा समानुपातिक बदलेछ ।

दक्षिण तिरको सरिफाको रुख त लाग्छ बडेकै छैन् । त्यसको मुख्य हाँगो मेरो छाति सम्म आउथ्यो आज नापिँदा उहि उचाईमा छ । कस्तो तालमेल । यहाँ एउटा टाँढे घर थियो । यसै घरको सुगा उडेर यो सरिफामा बसेको थियो । अनि गोपी नाम गरेको त्यो सुगा फकाएर यो घरमा बस्ने म सँगै कक्षामा पढ्ने साथीको अामाले बोलाएकी थिइन । रुखका हाँगा उस्तै फैलिएको छ । पात उस्तै बाक्लो, उसै गरि धुलोले पात छोपेको छ ।

यहि रुखको मुन्तिर मेरो कक्षा कोठा थियो । आज यसको फेदमा उभिँदा एक दिनको कक्षा याद आयो । म यसको फेदमा घुँडा टेकेर घोक्न दिईएको गृहकार्य कक्षा समाप्त हुनुभन्दा अघिनै घोकेर पानी पोखे झैँ सलल भट्याउँने सर्तमा घोकि रहेछु । म घोक्दै छु । "Sun rises from the east."; "Earth is round."; "Sun is big ball of fire."; "Planets and other heavenly bodies rotates sun." म एउटै नक्साबाट प्रष्ट भएको थिएँ कि सूर्यलाई ग्रहहरुले परिक्रमा गर्छन् तर पृथ्वी गोलो भएको कुरा मलाई Globe को अवधारण दिँदा पनि बुझेँको थिईन । बरु आफ्नै किसिमको आधा भाग जमिन र आधा भाग हावा भएको गोलाकार पिण्डलाई पृथ्वीको बनोट भएको बुझेर कक्षा ४ सम्म यसै गरि पढेको थिएँ । मलाई याद छ, कक्षा ४ मा मात्र मैले पृथ्वीलाई पृथ्वीकै बनोटले चिनेको थिएँ । "मिसले पढाएको सधै सत्य हुन्छ" भन्ने चेतना लिएर पढ्ने त्यो बेलामा मैले किन नस्वीकारेको आफैलाई अचम्म लाग्छ । फेरि उत्तिनै बेला, घरमा बुबाले मिस झुक्किएर भएको गलत हिज्जे सच्याईदिनु भएको गृहकार्य नगरेर उहि मिसले भनेकै गलग हिज्जे सारेर पनि गएको छु । मैले बुवा भनेको कुरा सम्झेर लाज लाग्छ, तपार्इलार्इ अाउँदैन, मिसले भनेको ठीक हो ।

हामी कक्षामा धेरै थिएनौँ । छात्र र छात्राको अनुपात अगभग उस्तै थियो । पछि प्राय छात्राहरु स्कूल छाड्थे । त्यतिबेला मिसले र साथीहरूले नामले बोलाउँथे । सबैलार्इ सबैको नाम थर याद थियो । यो मलार्इ अति प्यारो लाग्थ्यो । एक दिन स्कूल नगए भोलि पल्ट मिसहरू हिजोको वृतान्त सोध्नु हुन्थ्यो । स्कूल नियमित नआए मिसहरु जुनसुकै बेला घरमा पुग्ने डर देखाउनु हुन्थ्यो । कक्षामा मात्र नभएर घरमा समेत वहाँहरुको अनुशासनको पहुँच पुग्थ्यो । मिसहरूले भनेको कुरा पनि कडाईका साथ टेरिन्थ्यो । अनुशासन हो वा डर थाहा भएन तर मान्छे जिन्दगीमा मान्छे बन्ने तालिम थियो त्यो ।

मैले किताब भनेर चिनेको नर्सरीको "[ All In One ] अल ईन वान" थियो । मैले त्यो घरमा हेरेको थिएँ । त्यसको गातामा मोनिटर, CPU र किबोर्ड एक माथि एक गरेर बनेको एउटै सग्लो कम्पूटर थियो । सायद एप्पल कम्पनिको थियो त्यो । पुरानो मोडल । हो वा हैन, रकेट पनि भएको याद छ । अनि सुन्तला रङ्गको जामा लागाएकी, कपालले निदार छोपेको र कुम सम्म अाउने छोटो कपाल भएकी, दाँत देखाएर हाँसेकी, खालि खुट्टा उभिएकी केटी थिई । केटाको जैविक गुण नै होला अहिले सम्झन्छु त्यो केटीलाई देखेर उहि बेला म कल्पित भएको थिएँ र म भित्र आन्तरीक तरङ उत्पन्न हुन्थ्यो ।

किताबको पहिलो पृष्ठको माथिल्लो भागमा ठूलो र सानो अक्षरको "Aa" लेखिएको थियो साथमा एउटा सिङ्गो र अाधा स्याउ थियो । मुन्तिर "Bb" बाट केटाको फोटो हुनुपर्छ, यकिन भएन । साथिहरुको पनि उहि किताब थियो । म सम्झन्छु एक साथी, मलाई नाम यकिन भएन, उनको किताब च्यातिएर "Kk" सम्म पुगेको थियो । मेरो च्यातिएको थिएन तर नक्सामा चस्मा बनाएर वा जुगा बनाएर अथवा कोरेर कुरुप भएको थियो । मैले "X for Xylophone [ जाईलोफोन ]" को उच्चारण कहिल्यौँ जानिन, गरिन र लेखिन पनि । कक्षा १२ को परिक्षा दिए पछि कक्षा १ मा पढ्ने भान्जिले भनेको सुनेर मात्र सिकेको हूँ ।

कक्षामा सवैको टिफिन अगाडि राखिन्थ्यो । खाजा खाने बेलामा मिसहरुले बट्टा खोलेर दिनु हुन्थ्यो । मेरो र राजु सुबेदी भन्ने साथीको टिफिन बक्स एउटै थियो । स्टीलको त्यो गोलो डब्बा । उसको र मेरो टिफिन धेरै पटक साटिएको छ । घरमा पुग्दा आमाले बट्टा खोल्दा मात्र थाहा हुन्थ्यो । पछि पछि आमाले "यो चिज हालिदिएको छु" भनेर घरमा भन्नु हुन्थ्यो । स्कूलमा बक्स साटिएमा "मेरो हैन" भनेर म अर्को लिन्थेँ । थाहा नभएको बेला साटिने चलन रहिरहन्थ्यो । कोही बेला अालुको सब्जी र पुरी खुबै मिठो हुन्थ्यो । यो चाहिँ राजुको कृपाले ।

मैले ३ कुरा एकै पटकको निर्देशनबाट सिकेको याद आउँछ । मैले टाई बनाउन ठूलो कक्षाको दाईले बनाएको एकै पटक हेरेर सिकेको थिएँ । घडि हेर्न आमाले घरमा सिकाउनु भएको थियो । २ मा ठूलो काँटा पुग्दा १० हुन्छ । अनि मलाइ समय पनि याद छ, बेलुका को ५ बजेर १० मिनेट, जसलाइ मैले ५ बजेर २ मिनेट भनेको थिएँ । तत्कालिन राष्ट्रिय गान एकै पटक सुन्दा याद भएको थियो ।

त्यति बेला पढाईको खासै ख्याल हुदैन थियो । यति मात्र थाहा थियो फेल भयो भने अर्को कक्षामा जान पाइन्न । म नेपाली सानै देखी पढ्थेँ । कक्षा १ मा हुँदा नै मैले कक्षा १० सम्मको नेपाली किताबको सबै पाठ पढेर सिध्याएको थिएँ । मलाइ जस्तो सुकै शब्द पनि उच्चारण गर्न अाउँथ्यो । म शब्दको अर्थ बुझेर पढँथे । पाठ पढिसकेर यो पाठमा के नयाँ कुरा रहेछ भनेर म अनुमान लाउँथे । कथामा कुन पात्र ठीक र कुन पात्रले अन्याय गरेको छ मलाइ ज्ञान हुन्थयो । म अामालाइ यस्तो कुरा पढेँ भनेर सुनाउँथे । गुरूप्रसाद मैनालीको कर्तब्य कथा पढेर मैले अामा लाइ मुरलीधर राम्रो मान्छे रहेछ भनेर सुनाएको थिएँ । अामाले मलाइ कथाको बारेमा अरू थप कुरा भन्नु भएको थियो । म कथाको पात्रले कस्तो अवस्था भोगेको छ, यो मानसिकता बुझन सक्थेँ । म उसको कुरा बुझथेँ र कथाका अरू मान्छेले किन नबुझेका होला भनेर चिन्तीत हुन्थेँ । एउटा अर्को कथा मलाइ अामाले बुझाइ दिनु भएको थियो । एउटा मुर्तिकारले कृष्णको मुर्ति बनाएर पनि बेच्न मान्दैन । उसले त्यो मुर्तिमा उसको मरेको छोरालाइ देख्दो रहेछ । भिनाजुको सुइटर भन्ने कथामा दिदीलाइ रिगँटा लाग्यो भन्दा मलाइ त्यो अाफैलाइ लागेको जस्तो भएको थियो । यो कथा मात्र एउटा थियो जुन मैले चाहेर पनि बुझन नसकेको । यो सायद अाधा मात्रै छापिएको जस्तो लाग्यो मलाइ । अहिले अाएर थाहा भयो त्यो त याैन मनोविज्ञान रहेछ । अनि कथा सक्ने त्यो तरिका मैले अनुसरण गर्ने प्रयास गरेको छु । यी नयाँ कुरा खोज्ने रहर अहिले सम्भव छैन् । अनेक किसिमले स्मरण गर्न खोज्दा पनि निरस वाक्य र शब्दहरू एकैछिनमा बिलयमान हुन्छन् ।

हामी त्यति बेला शिक्षिका लाई "मिस" र शिक्षक लाई "सर" भन्थ्यौँ । बिहे नगरेका केटीलाई मिस भन्छन भन्ने पनि थाहा थिएन । फेरि सवै जना विहे गरेका हुनुहुन्थ्यो । अहिले त भान्जा, भान्जी, भाइबैनी विवाहित शिक्षकालाई सानै कक्षा देखि Mam' [ मेम वा मेडम ] भन्दा रहेछन् । त्यतिबेला माथिल्लो तहका कक्षाहरुमा कुनै पनि शिक्षिका नभएको सम्झन्छु । मलाई पनि कक्षा १ सम्म कुनै सरले पढाउनु भएन । गंगा मिस, बेबी मिस, मेरो घर छेउकै राधिका मिस, अनि काँकरभिट्टाबाट आउनु हुने पुष्पा श्रेष्ठ मिसले मलाई पढाउनु भएको हो । गंगा मिसको नङ लामो थियो । हाम्रो नङ लामो भए काटिदिनु हुन्थ्यो र कपाल काट्न घरमा भन्नु भन्नुहुन्थ्यो । मलाई उहाँको नङ लामो भएको तर हाम्रो नङको चासो राख्नाले हामी प्रति उत्तरदायी भएजस्तो लाग्थ्यो र म कहिल्यै घरमा भन्दिन थिएँ । अनि मिसहरु आफै मात्र टेबल फेन ल्याएर हावामा बसेको मलाई मन पर्दैन थियो । अरु बेला फेन सवैमा पुग्ने गरि घुमाईएको हुन्थ्यो । यसरी दिन भरि नै उनीहरु संग समय बित्थ्यो । अहिले कुनै पनि मिसहरु पढाउनु हुन्न । थाहा छैन् कहाँ हुनुहुन्छ । सवै संग भेट्न मन लागेको छ ।

म संग स्कूल जाने साथीहरु, पर्शुराम र निराजन थिएँ । हामी संगै जान्थ्यौ र संगै आउथ्यौँ पनि । हाम्रो घर गाउँमा भएकाले गाडि सम्म पुग्न ८०० मिटर हिड्नु पर्थ्यो । अहिले त यो दुरी म ७ मिनेटमा हिडछु । तर त्यति बेला अनेक गफ र उट्पट्याङ कुरामा अल्मलेर आधा घण्टा भन्दा धेर समय लाग्थ्यो । तर हामी स्कूल जाँदा सरासर जान्थ्यौँ आउने बेलामा अनेक उपद्रो गर्दौ आउथ्यौँ । यो काम गाडि बाट ओर्लेर ५० मिटर भित्रै बाट सुरु हुन्थ्यो । बाटोको दायाँ तर्फ पैनी छ । पैनी पारी किम्बुको दुईवटा रुख छ । हामी हरेक दिन स्कूल बाट घर आउँदा भूईम झरेको किम्बु टिप्थ्यौँ । बोट बाट टिप्न हाम्रो उचाई पुग्दैन थियो । रुखमा चढ्दा मान्छेले देख्लान भन्ने पीर । सुरु सुरुमा भूईको टिपेर नै खाईयो पछि पछि रुखमा टिप्ने पनि गरियो । तर जे होस् किम्बुको स्वाद राम्ररी चाख्न पाइयो । अहिले सम्झन्छु त्यतिबेला किम्बु टिप्नुमा पनि खुट्टा तनाई हुन्थ्यो । कुनै दिन हामी एकै ठाउँ थुपारेर बाटोमा बाड्ने भनेर सल्लाह गर्थ्यौ । कुनै दिन आफू-आफू टिपेर, कस्ले धेरै खानेमा प्रतिशपर्दा हुन्थ्यो । कसैले आफूलाई चाहिने जति टिपिसकेमा केही पर पुगेर "किम्बु चोर्र्यो है…….!!" भनेर कराउँथ्यो । भोलि पल्ट आफै चोर्न जानु त छँदै छ । हामीले यसरी ४ वर्ष सम्म किम्बु टिप्दा कसैले कुनै दिन सोधेन, झपारेन । लाग्छ घरका मान्छेहरु थाहा पाएर केही गर्दैन थिए वा कुनै दिन थाहा पाएनन् । फेरि बाटामा रुख छ, केटा-केटीले खान्छन् त के गर्नु !! त्यो रुख अझै छ, मैले आज सम्म कोही अरुले त्यस ठाँउमा किम्बु टिपेको देखेको छैन् । संग्रौलाको रुखबाट किम्बु टिपेर खाँदै बाटोमा हामी "माथि-माथि संग्रौलाले दुई-हल-गोरु किनेछ" भन्नै गीत गाउथ्थौँ । अहिले मेरो घरमै किम्बु छ तर मलाई खान वास्ता लाग्दैन । घर आउने क्रम मै, केही तल बाटो मै जोडिएको पोखरी थियो । त्यसमा पैनी बाट पाईप लगाएर पानी हालिन्थ्यो । त्यो जहिल्यौ थुनिएको हुन्थ्यो । हामी हरेकदिन पाईप थुन्न लगाईएको चपरी निकालेर पानी संगै बगाएर पोखरी भित्र "आयो.....?" भनेर सोध्थ्यौँ । चपरी सकिएपछि हामी बाटो लाग्थ्यौँ । हामी त्यो पोखरी पानीले भरिएको हेर्न चाहन्थ्यौँ । आज कति पानी भएछ ! भनेर हरेक दिन नियाल्थ्यौँ । अत हरेक दिन पानी खुल्ला गर्थ्यौं । केही वर्ष अघि यो पोखरी पुरेर समथल बनाईएको छ ।

म कक्षा २ देखि अर्को स्कूल गएँ । नयाँ वातावरणमा मेरो परिचय नै हरायो । परिचय संगै धेरै कुरा गुमाएँ । आफ्नो अस्तित्व पुर्ननिमार्ण गर्न संघर्ष गर्दै "एकालकाँटे" यात्रा सुरु भयो । शैलि र अनुभव केही मिलेन । म चिन्तित, डर र एक्लो भएर पढ्न थालेँ । म के थिएँ के भएँ । यहाँ स्वतन्त्रता गुमेको थियो । जतै डर थियो । पढाउने सरहरू सँग सबै डराउदा रहेछन । लाग्थ्यो स्कूल नभएर कुनै यातना गृह हो । हरदम डराएको र चाहिने भन्दा बढि अनुशासनमा रहेको बुझेँ । आखिर भन्नु त कसलाई ? मैले त्यसैलाई स्वीकार्नु थियो र पढ्नु थियो । किताब पनि "उखु खाएर फालेको खोस्टा" जस्तो लाग्थ्यो । कमजोर विद्यार्थीको "राम्रो बेईज्जत" र तुच्छ वर्गमा राखेर पढाई हुँदोरहेछ । शिक्षकको व्यवहार विद्यार्थी पिच्चे फरक-फरक थियो । एउटै गल्ती दुईले गरेमा विद्यार्थीको स्तर हेरेर सजाय तोकिन्थ्यो । अनि एक शिक्षकको यातना गृह "[Store-Room ] स्टोर-रुम" रहेछ । एक दिन मलाई भनिएको थियो । "तँलाई स्टोर-रुममा लागेर नाङ्गै बनाएर यो पेटी खोलेर कुटुम ?" उहाँ गणीतको शिक्षक हुनुहुन्छ । मैले कक्षा ७ सम्म वहाँ संग पढेँ तर पाठ छानेर आधा-आधा मात्र पढ्दै आईयो । कक्षा ८ मा शिक्षक फेरिए पछि मात्र थाहा भयो, गणीत के रहेछ ? अब यसरी तर्सेर छुट्टी भए पछि घर जाँदा, कताको किम्बु कताको पोखरी, सवै मिथ्या लाग्यो । न कोही साथी न गफ, मात्र स्कूलको पक्षपात । मलाई एक प्रकारले नयाँ स्कूल बुझ्न १ वर्ष नै लाग्यो र साथी चिन्नै मैलै २ वर्ष लागएको हुनुपर्छ । अझ शिक्षक त मैले चिन्नै नसकी स्कूलबाट विदा भएँ । एक मनले लाग्छ मलाई मेरो दोस्रो स्कूल कत्ति पनि मनपरेन । तर एक-दुई शिक्षक अत्यन्तै प्यारो लाग्छ । यहाँ ठूलो पक्षपात थियो । उनीहरुको शैलि पालन गर्न नसक्नु मेरो कमजोरी थियो तर त्यसको खिल्ली बनाउनु शिक्षक र विद्यार्थीलाई अधिकार थिएन । आज याद गर्दा धेरै ढिलो भईसकेछ । अब कसरी सकरात्म बनुँ ?

आज यो धुलोमा उभिएको छु तर यो धुलो आज त्यो धुलोको प्रतिनिधि मात्र गरेको छ । यसले नयाँ सभ्यता संगको युद्ध हारेको छ । अनि यो र म दुवै विवश छौँ । मैले यो स्कुल छोडे पछि गुमाएको परिचय र यो ठाउँको परिचय उस्तै होला । आज त्यो धाराको भर्नावशेष मात्र वाँकी छ जसमा म टाउको भिजाएर कपालबाट पानी चुहाएर यो धुलो भिजाउँथे । आज सरिफाको रुखमा धुलो नभएर सिमेन्ट र बालुवाको मिश्रणले छोपेको छ । सायद ऊ आफ्नो दिन गन्दै होला । अनि त्यो ठूलो "Gulmohar" रुख काटिएछ । अझै याद छ मिसले त्यो रुख देखाएर सम्झउनु भएको थियो । यो रूख गुलमोहरको रूख हो । अनि त्यसको जराले कहाँ-कहाँ सम्म भित्र गएर पात सम्म पानी ल्याएर हामीलाई शीतल बनाउने प्रकृयाको व्याख्या दिमागमा चित्र बनाउँदै सुनेको र बुझेँको थिएँ । अनि जसको तल हामी १ रुपैयामा आउने फिरफिरे र त्यसैमा जोडिएको चकलेट खाएर यसकै छाँयामा उडाउने गथ्यौँ । रूखबाट एक किसिमको मसिनो फुल खस्थ्यो । जमिन भरि कलेजी रातो छरिएको हुन्थ्यो । आज त्यस रूखको ठूटो मात्र बाँकी छ तर त्यसमा [ Rod ] रड बङ्याउन दूईवटा रड गाडिएको छ । कस्तो विडम्मबना । स्कूल केही पर सरेको छ । अहिले सहरीकरण भएर मेरो कक्षा भएको ठाउँमा नयाँ भवन निमार्णधिन छ । सवै तिर सिमेन्ट र बालुवाको थुप्रो छ । त्यो माटो पनि हराएको छ जसले मेरो सर्ट मैलो हुन्थ्यो । सुन्छु यो निर्माणाधिन घरका सवै कोठा भाडा लागि सक्यो रे !!

Comments

  1. सन्दिप निरौला जी रमाइलो तरिकाले विगतको आफ्नो वितान्त सुनाउनु भो नि !
    गलत हिज्जे लेख्ने या उच्चारण गर्ने कुरा चाही -यो शिक्षक, शिक्षिकाको भुत हो भन्नु पर्ला - मेरो पनि दाइको छोरी ले त्यसै गरेको देख्दा छक्क परेको थिए ! बाबु यस्तो हो भन्दा त ...होइन मिस ले त अर्कै भन्नु हुन्छ, तपाइँ लाइ आउदैन भन्दै-रुदै कराउन पो थाल्यो ! तर अर्को तरिका ले सोच्ने हो भने एउटा राम्रो छाप हो त्यो .... शिक्षक, शिक्षिकाहरुले जे सिकायो त्यो सहि र राम्रो हो भन्ने छाप पर्नु !

    ReplyDelete

Post a Comment

Comments

Popular posts from this blog

Crack Internet Download Manager (IDM) No virus

Crack Internet Download Manager (IDM) manually. IDM is the best Internet download manager available on internet but its not free and its cracked or patched versions contains viruses. This is safe file.


Step 1: Uninstall IDM if you have already installed and restart your PC.

Step 2 : Download and install the latest version of IDM from its official website.

Step 3: It shows an error message that you have registered IDM using fake serial key and IDM will exit if you already used IDM trial period.

Step 4: Exit IDM from system tray.

Step 5 : Download this virus free crack file.

Step 6: Copy/paste crack file to installation directory C:\Program Files\Internet Download Manager (overwrite original)
Step 7: Run IDM
goo.gl/qzKCVc

Listen Parijat's "Sirish Ko Phool" Audio शिरीषको फूल उपन्यास सुन्नुहोस्

उपन्यास : शिरीषको फूल
लिखिका : पारिजात (बिष्णुकुमारी वाइवा)
स्वोर : अच्युत घिमिरे
कार्यक्रम : उज्यालो एफ एम (श्रुति संवेग )
Shirish ko Phool is one of the best Nepali Novel of Parijat. Shirish is the beautiful flower, Shirish is also known as Mimosa. Parijat originally known as Bishnu Kumari Waiwa is great Nepali Novelist who has won prestigious Madan Puraskar for her great Nepali Novel Shirish ko Phool in 2022. Blue Mimosa is the translated version of the novel Shirish ko Phool which has also been adapted in the literature curriculum of some colleges in some English-speaking countries. This program was recorded from Ujayalo FM (Shruti sambeg ) with a very beautiful voice of Achyut Ghimire .I can't forget to that Achyut Ghimire's contribution for his talented voice.

छिः !! भन्नु कसलाई अब ?

युग,
युग र अन्तरयुग,
अन्तरयुगको सपना,
मैले देख्ने धोको, थाहा पाउँदा,
सम्झाउँने मेरो धोको,
तिमी सम्झ,
"म" झै नसुत ।
जस्काउँछु !
तिमी कहिल्यै नसुत,
उठ!! जाग!! र भन,
मैले देख्न जानेको छु,
विश्वास र आर्दशको,
दिवा सप्न ।
सदाको अर्थ,
भूतमा खोज्ने मेरो गल्ती,
तिमी त नगर ।
"भविष्य वित्यो",
यस्तो त नभन ।
गर्न निक्कै बाँकी छ,
सम्झाउँने मेरो धोको,
सकिन अझै,
आफै भन,
अब कति बाँकी छ र ?
फलतः,
पछि के भन्नु ?
कहिले, कहाँ के गर्नु ?
तिथि मैले पाएकै छैन् । मिठै त होला नी ?
पत्याउ मलाई,
बुझ मलाई,
मैले चाखेको छैन् ।
मैले बुझेको छैन् ।
गल्ती,
म त भन्छु ।
मैले गरेकौ छैन्,
यसकारण,
मात्रै गल्ती,
मैले गर्न जानेकै छैन् ।
"फूल" त मैले,
दिन जानेकै छैन् । "म" भित्र तिमी थियौँ,
ला! किन झस्केको ?
ईष्र्याको अनर्थ,
मैले लगाएकै हैन । सोध्ने साहस मेरो थिएन ।
"भन्ने किन" ?
कारणा थिएन ।
"र"मा पनि नबाढीँ,
मेरो थियो,
के यहीँ नै हो मेरो भूल ? हैकमबादी किन हुनु ?
नटेरेको केही छ कि ?
स्वार्थी भइँन्,
मेरो गल्ती,
स्वीकार्नमा गल्ती किन ? "वक" को कथा सम्झाउँदा,
गल्ती होला थाहा छैन् । मन भित्र थाहै होला,
भन्नु र यो पनि…